medinow

Τα βασικά χαρακτηριστικά της Διαμεσολάβησης είναι:

– η εκούσια προσφυγή σε αυτήν.

– η ιδιωτική αυτονομία, η ελεύθερη βούληση των Μερών. Τα Μέρη είναι ελεύθερα να αποχωρήσουν από τη διαδικασία χωρίς οποιαδήποτε αιτιολογία, κύρωση ή ποινή. Δεν υπάρχει κάποια δέσμευση μέχρι να υπογραφεί το σχετικό πρακτικό.

– η ευελιξία, η αμεσότητα, η αμεροληψία και το καθεστώς απόλυτης εμπιστευτικότητας που τη διέπει.

– η δυνατότητα που δίδεται στα Μέρη να επιλέξουν τα ίδια, υποβοηθούμενα από τον Διαμεσολαβητή, την πραγματικά συμφέρουσα για αυτά διευθέτηση της διαφοράς τους. Ο Διαμεσολαβητής δεν εκδίδει κάποια απόφαση. Ο ρόλος του είναι να διευκολύνει τα Μέρη στην αναζήτησης μιας κοινά αποδεκτής και βιώσιμης συμφωνίας.

– η δυνατότητα σύνταξης και υπογραφής συμφωνητικού, το οποίο περιέχεται στο Πρακτικό Διαμεσολάβησης και δύναται να κατατεθεί οποτεδήποτε στη γραμματεία του καθ’ ύλην και κατά τόπο αρμόδιου Δικαστηρίου και να αποτελέσει εκτελεστό τίτλο.

Τα βασικά πλεονεκτήματα της Διαμεσολάβησης είναι:

– η ταχεία διευθέτηση της διαφοράς μεταξύ των Μερών

Η Διαμεσολάβηση είναι σίγουρα ο πιο σύντομος δρόμος για την επίλυση μιας διαφοράς. Το χρονικό διάστημα εντός του οποίου ολοκληρώνεται μια Διαμεσολάβηση είναι σαφέστατα μικρότερο από το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την εκδίκαση της ίδιας διαφοράς.

– το μικρό κόστος

Το κόστος από μια μακροχρόνια δικαστική διαμάχη είναι μεγαλύτερο από το κόστος μιας Διαμεσολάβησης. Επίσης, στη Διαμεσολάβηση το κόστος βαρύνει τα Μέρη κατ’ ισομοιρία.

– το γεγονός ότι δεν υπάρχουν “νικητές” και “ηττημένοι”

Στο πλαίσιο μιας απόλυτα εχέμυθης διαδικασίας τα Μέρη δύναται να καταλήξουν σε μια πραγματικά βιώσιμη, ουσιαστική και συμφέρουσα για αμφότερα συμφωνία, με τη συνδρομή ενός τρίτου σε σχέση με αυτά και τη διαφορά τους προσώπου (του Διαμεσολαβητή), που τα διευκολύνει να βρουν μια κοινά αποδεκτή λύση.

Σύμφωνα με το άρθρο 3 §1 του Ν. 4640/2019 (ΦΕΚ Α΄ 190/30-11-2019), στη διαδικασία της Διαμεσολάβησης μπορούν να υπαχθούν αστικές και εμπορικές διαφορές, εθνικού ή διασυνοριακού χαρακτήρα, υφιστάμενες ή μέλλουσες, εφόσον τα μέρη έχουν την εξουσία να διαθέτουν το αντικείμενο της διαφοράς, σύμφωνα με τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου.

Δεν είναι δεκτικές διαμεσολάβησης όλες οι ιδιωτικές διαφορές ανεπιφύλακτα, παρά μόνον εκείνες για το αντικείμενο των οποίων οι διάδικοι έχουν από το νόμο εξουσία ελεύθερης διάθεσης.

Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Ν. 4640/2019 (ΦΕΚ Α΄ 190/30-11-2019) στη διαδικασία της Υποχρεωτικής Αρχικής Συνεδρίας Διαμεσολάβησης υπάγονται οι παρακάτω αστικές και εμπορικές διαφορές, εφόσον τα μέρη έχουν εξουσία διάθεσης του αντικειμένου της μεταξύ τους διαφοράς:

α) Οι οικογενειακές διαφορές, εκτός από αυτές των περιπτώσεων α’, β’ και γ’ της παραγράφου 1, καθώς και εκείνες της παραγράφου 2 του άρθρου 592 Κ.Πολ.Δ..

β) Οι διαφορές που εκδικάζονται κατά την τακτική διαδικασία και υπάγονται στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα του Μονομελούς Πρωτοδικείου, αν η αξία του αντικειμένου της διαφοράς υπερβαίνει το ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ και Πολυμελούς Πρωτοδικείου, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

γ) Οι διαφορές για τις οποίες σε έγγραφη συμφωνία των μερών προβλέπεται και είναι σε ισχύ ρήτρα διαμεσολάβησης.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις για το παραδεκτό της συζήτησης της αγωγής που τυχόν θα ασκηθεί, κατατίθεται μαζί με τις προτάσεις της συζήτησης της υπόθεσης το πρακτικό της Υποχρεωτικής Αρχικής Συνεδρίας Διαμεσολάβησης.

Εξαιρούνται από την Υποχρεωτική Αρχική Συνεδρία Διαμεσολάβησης της §1 του άρθρου 6 του Ν. 4640/2019 οι διαφορές στις οποίες διάδικο μέρος είναι το Δημόσιο, Ο.Τ.Α. ή Ν.Π.Δ.Δ..

Η προσφυγή των μερών στη δικαστική μεσολάβηση δεν απαλλάσσει τα μέρη από την Υποχρεωτική Αρχική Συνεδρία Διαμεσολάβησης.